ചരിത്രത്തില് സഭയെപ്പോലെ ഇത്ര ദൃശ്യമായതും അത്രതന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടതുമായ സംവിധാനങ്ങള് വളരെ കുറവാണ്. ചിലര്ക്കു സഭ അധികാരത്തിന്റെ ഘടനയായി തോന്നുന്നു; മറ്റുചിലര്ക്കു സഭ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ ഒരു അവശിഷ്ടം മാത്രമാണ്. പക്ഷേ, ഓരോ മനുഷ്യധാരണകള്ക്കുമടിയില് ഒരു ദൈവികരഹസ്യം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ രഹസ്യമാണ് രണ്ടാം വത്തിക്കാന് കൗണ്സില് ?ജനതകളുടെ പ്രകാശം? എന്ന പ്രമാണരേഖയിലൂടെ ആധുനിക ലോകത്തിനു മനസിലാകുംവിധം നല്കാന് ശ്രമിച്ചത്.
സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സത്യം ആധുനിക മനുഷ്യനു മനസിലാക്കാന് എളുപ്പമല്ല. ദൃശ്യവും അതേസമയം അദൃശ്യവുമായതും, ഭൗതികവും എന്നാല് ആത്മീയവുമായതും, ഒരേസമയം മാനുഷികവും ദൈവീകവുമായതുമായ ഈ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാന് സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും വിഭാഗീയതയുടെയും കാലഘട്ടത്തില് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യന് ക്ലേശിക്കുന്നു. സംവിധാനങ്ങളോടുള്ള അവിശ്വാസം പുലര്ത്തുന്ന സംസ്കാരത്തില്, രഹസ്യവും എന്നാല് ഒരു സമൂഹവുമെന്ന സഭയുടെ സ്വഭാവം പലപ്പോഴും വൈരുധ്യമായി കാണപ്പെടുന്നു. എന്നാല് ഈ വൈരുധ്യംതന്നെയാണ് സഭയെ വിശ്വസനീയയാക്കുന്നത്. കാരണം, മനുഷ്യര് തമ്മിലുള്ള ധാരണകളുടെ ഫലമല്ല സഭ; ദൈവം മുന്കൈയെടുത്തതിന്റെ ഫലമായി, കുരിശില് കുത്തിമുറിവേല്പ്പിക്കപ്പെട്ട ഈശോയുടെ ഹൃദയത്തില്നിന്നു ജനിച്ചതും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാല് ഒരുമിച്ചുചേര്ക്കപ്പെട്ടതും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതും ദൗത്യത്തിലേക്ക് അയക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ജനതയാണത്.
ഇന്നത്തെ സഭ സിനഡാലിറ്റിയുടെ പാത സ്വീകരിക്കുമ്പോള്, വത്തിക്കാന് കൗണ്സിലിന്റെ ഈ ദര്ശനം പുതുതായി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. ഒരുമിച്ചു നടക്കാനും പരസ്പരം ശ്രവിക്കാനും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിമന്ത്രണങ്ങള്ക്കു കാതോര്ക്കാനും മാമോദീസ സ്വീകരിച്ച എല്ലാവരെയും സിനഡാലിറ്റി ക്ഷണിക്കുന്നു. സിനഡാലിറ്റി സഭയുടെ പരമ്പരാഗതമായ അധികാര സംവിധാനത്തെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുകയല്ല, മറിച്ചു, കൗണ്സില് വിഭാവനംചെയ്ത കൂട്ടായ്മയുടെയും കൂട്ടുത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും ചൈതന്യത്തില് അതിനെ നവീകരിക്കുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. ഫ്രാന്സിസ് മാര്പാപ്പ പറഞ്ഞതുപോലെ, മൂന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തില് ദൈവം സഭയില്നിന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വഴിയാണത്.
എന്നാല് ഈ യാത്ര എളുപ്പമല്ല. വേഗതയുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും കാലഘട്ടത്തില് വളര്ന്ന ആധുനിക മനുഷ്യനു ക്ഷമയുടെയും ശ്രവിക്കുന്നതിന്റെയും അനുസരിക്കുന്നതിന്റെയും മൂല്യങ്ങള് പലപ്പോഴും അപ്രസക്തമെന്നു അനുഭവപ്പെടുന്നു. സഭയുടെ കൂട്ടായ വിവേചനത്തിനുള്ള ക്ഷണം മന്ദഗതിയായോ കാലികസംസ്കാര വിരുദ്ധമായോ തോന്നാം. പക്ഷേ, ഈ സാവകാശംതന്നെയാണ്, പ്രതികരിക്കുന്നതിനെക്കാള് കേള്ക്കാന് തയാറാകുന്ന മനോഭാവമാണ്, സഭയുടെ ആഴം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അതിവേഗ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ ലോകത്തില്, സഭ ധ്യാനത്തിന്റെ നിശബ്ദതയാണ് നല്കുന്നത്; സ്വയംപ്രകടനത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തില് സഭ കൂട്ടായ്മയുടെ കല പഠിപ്പിക്കുന്നു; ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ യുഗത്തില് സ്നേഹത്തില് അടിയുറച്ച ഒരു ഭാഗമാകാന് സഭ നിര്ദേശിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ സഭ മുറിവുകളില്ലാത്തവളല്ല, എന്നിരുന്നാലും ദൈവത്തിന്റെ ശാശ്വതമായ വിശ്വസ്തതയുടെ അടയാളമായി സഭ തുടരുന്നു. സഭയുടെ വിശ്വാസ്യത പരിപൂര്ണതയിലല്ല, മറിച്ച് മാനസാന്തരത്തിലാണ് അടിസ്ഥാനമിട്ടിരിക്കുന്നത്; അവളുടെ കര്ത്താവും മാതൃകയുമായ ഈശോയിലേക്കുള്ള നിരന്തരമായ മടങ്ങിവരവാണത്. അതിനാല് കൗണ്സില് ദര്ശനത്തെ സിനഡാലിറ്റിയുടെ ചൈതന്യത്തില് പുനര്നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന പ്രക്രിയയയില്, പുറമെനിന്നു വിലയിരുത്താതെ കൂടെനടന്നു മനസിലാക്കാന് സഭ ആധുനിക മനുഷ്യരെ ക്ഷണിക്കുന്നു. കൂടെനടക്കലും സ്നേഹത്തോടെയുള്ള കേള്ക്കലുമാണ് സഭയുടെ സമകാലിക ദര്ശനവും ദൗത്യവും.
