ഒ​​​രി​​​ക്ക​​​ൽ അ​​​ഹ​​​റോ​​​നും മി​​​റി​​​യാ​​​മും മോ​​​ശ​​​യെ രൂ​​​ക്ഷ​​​മാ​​​യി വി​​​മ​​​ർ​​​ശി​​​ച്ചു. ക​​​ർ​​​ത്താ​​​വ് മോ​​​ശ​​​വ​​​ഴി മാ​​​ത്ര​​​മാ​​​ണോ സം​​​സാ​​​രി​​​ച്ചി​​​ട്ടു​​​ള്ള​​​ത്? ഞ​​​ങ്ങ​​​ളി​​​ലൂ​​​ടെ​​​യും സം​​​സാ​​​രി​​​ച്ചി​​​ട്ടി​​​ല്ലേ? എ​​​ന്നു ചോ​​​ദി​​​ച്ചു. എ​​​ന്നാ​​​ൽ മോ​​​ശ ഒ​​​ര​​​ക്ഷ​​​രം ഉ​​​രി​​​യാ​​​ടി​​​യി​​​ല്ല. കാ​​​ര​​​ണം, മോ​​​ശ ഭൂ​​​മു​​​ഖ​​​ത്തു​​​ള്ള എ​​​ല്ലാ മ​​​നു​​​ഷ്യ​​​രി​​​ലും​​​വ​​​ച്ച് സൗ​​​മ്യ​​​നാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. എ​​​ന്നാ​​​ൽ ക​​​ർ​​​ത്താ​​​വ് പ​​​റ​​​ഞ്ഞു: മൂ​​​ന്നു​​​പേ​​​രും സ​​​മാ​​​ഗ​​​മ കൂ​​​ടാ​​​ര​​​ത്തി​​​ലേ​​​ക്കു വ​​​രി​​​ക. അ​​​വി​​​ടെ​​​വ​​​ച്ച് ക​​​ർ​​​ത്താ​​​വ് അ​​​വ​​​രെ ശാ​​​സി​​​ച്ചു.

ക​​​ർ​​​ത്താ​​​വി​​​ന്‍റെ കോ​​​പം ജ്വ​​​ലി​​​ച്ചു, മി​​​റി​​​യാം കു​​​ഷ്ഠ​​​രോ​​​ഗം പി​​​ടി​​​ച്ച​​​തു​​​പോ​​​ലെ വെ​​​ളു​​​ത്തു. അ​​​പ്പോ​​​ൾ മോ​​​ശ​​​യു​​​ടെ പ്ര​​​തി​​​ക​​​ര​​​ണം ഒ​​​രു പ്രാ​​​ർ​​​ഥ​​​ന മാ​​​ത്ര​​​മാ​​​യി​​​രു​​​ന്നു. ‘ദൈ​​​വ​​​മേ, ഞാ​​​ൻ കേ​​​ണ​​​പേ​​​ക്ഷി​​​ക്കു​​​ന്നു. അ​​​വ​​​ളെ സുഖപ്പെ​​​ടു​​​ത്ത​​​ണ​​​മേ!’ (സം​​​ഖ്യ 12: 1-13).

പു​​​തി​​​യ നി​​​യ​​​മ​​​ത്തി​​​ലെ മോ​​​ശ​​​യാ​​​യ ഈ​​​ശോ​​​യും സൗ​​​മ്യ​​​ത​​​യു​​​ടെ​​​യും ശാ​​​ന്ത​​​ത​​​യു​​​ടെ​​​യും താ​​​ഴ്മ​​​യു​​​ടെ​​​യും സൗ​​​ഭാ​​​ഗ്യ​​​മാ​​​ണ് പ്ര​​​ഖ്യാ​​​പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്. താ​​​ഴ്മ​​​യു​​​ള്ള​​​വ​​​ർ ഭാ​​​ഗ്യ​​​വാ​​​ന്മാ​​​ർ, അ​​​വ​​​ർ ഭൂ​​​മി അ​​​വ​​​കാ​​​ശ​​​മാ​​​യി അ​​​നു​​​ഭ​​​വി​​​ക്കും (മ​​​ത്താ 5:5).

ഈ​​​ശോ​​​യു​​​ടെ ഒ​​​രു സ്വ​​​യംഛാ​​​യാ​​​ചി​​​ത്രം ത​​​ന്നെ​​​യാ​​​ണി​​​ത്. ‘ഞാ​​​ൻ ശാ​​​ന്ത​​​നും വി​​​നീ​​​ത​​​ഹൃ​​​ദ​​​യ​​​നു​​​മാ​​​ണെ​​​ന്ന്’അ​​​വി​​​ടു​​​ന്ന് പ്ര​​​ഖ്യാ​​​പി​​​ച്ചു (മ​​​ത്താ 11:29). വി​​​ന​​​യാ​​​ന്വി​​​ത​​​നാ​​​യി ക​​​ഴു​​​ത​​​പ്പു​​​റ​​​ത്തി​​​രു​​​ന്നു (മ​​​ത്താ 21: 4). അ​​​വ​​​ൻ ത​​​ർ​​​ക്കി​​​ക്കു​​​കയോ ബ​​​ഹ​​​ളം​​​കൂ​​​ട്ടു​​​ക​​​യോ ഇ​​​ല്ല. നീ​​​തി​​​യെ വി​​​ജ​​​യ​​​ത്തി​​​ലെ​​​ത്തി​​​ക്കും​​​വ​​​രെ ച​​​ത​​​ഞ്ഞ ഞാ​​​ങ്ങ​​​ണ ഒ​​​ടി​​​ക്കു​​​ക​​​യി​​​ല്ല, പു​​​ക​​​ഞ്ഞ തി​​​രി കെ​​​ടു​​​ത്തു​​​ക​​​യു​​​മി​​​ല്ല (മ​​​ത്താ 12:19-20). നി​​​ന്ദി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ട്ട​​​പ്പോ​​​ൾ പ​​​ക​​​രം അ​​​വ​​​ൻ നി​​​ന്ദി​​​ച്ചി​​​ല്ല, പീ​​​ഡ​​​ന​​​മേ​​​റ്റ​​​പ്പോ​​​ൾ ഭീ​​​ഷ​​​ണി​​​പ്പെ​​​ടു​​​ത്തി​​​യി​​​ല്ല (1 പ​​​ത്രോ 2:23). അ​​​വ​​​ൻ കു​​​രി​​​ശു​​​മ​​​ര​​​ണം​​​വ​​​രെ അ​​​നു​​​സ​​​ര​​​ണ​​​യു​​​ള്ള​​​വ​​​നാ​​​യി ത​​​ന്നെ​​​ത്ത​​​ന്നെ താ​​​ഴ്ത്തി (ഫി​​​ലി 2: 8).

താ​​​ഴ്മ ദൗ​​​ർ​​​ബ​​​ല്യ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ അ​​​ട​​​യാ​​​ള​​​മാ​​​ണ്; ഒ​​​രു ‘അ​​​ടി​​​മ​​​ത്ത ധാ​​​ർ​​​മി​​​ക​​​ത’യാ​​​ണ് ക്രി​​​സ്തു​​​മ​​​തം പ്ര​​​ഘോ​​​ഷി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്, അ​​​ധി​​​കാ​​​ര​​​വും ശ​​​ക്തി​​​യും ക​​​രു​​​ത്തു​​​മു​​​ള്ള ഒ​​​രു സൂ​​​പ്പ​​​ർ​​​മാ​​​നെ -അ​​​തി​​​മാ​​​നു​​​ഷ​​​നെ​​​യാ​​​ണ്-​​​നി​​​ർ​​​മി​​​ച്ചെ​​​ടു​​​ക്കേ​​​ണ്ട​​​തെ​​​ന്ന് ത​​​ത്വ​​​ചി​​​ന്ത​​​ക​​​നാ​​​യ നീ​​​ച്ചേ പ്ര​​​സ്താ​​​വി​​​ച്ചു. എ​​​ന്നാ​​​ൽ ബൈ​​​ബി​​​ളി​​​ൽ ഇ​​​വി​​​ടെ ഉ​​​പ​​​യോ​​​ഗി​​​ച്ചി​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന വി​​​നീ​​​ത​​​ൻ, ശാ​​​ന്ത​​​ൻ, സൗ​​​മ്യ​​​ൻ, മാ​​​ധു​​​ര്യ​​​വാ​​​ൻ എ​​​ന്നൊ​​​ക്കെ അ​​​ർ​​​ഥം​​​വ​​​രു​​​ന്ന ‘പ്രേ​​​സി​​​സ്’എ​​​ന്ന ഗ്രീ​​​ക്ക് വാ​​​ക്ക് മെ​​​രു​​​ക്കി​​​യെ​​​ടു​​​ക്കു​​​ന്ന ക​​​രു​​​ത്തി​​​നെ​​​യാ​​​ണ് സൂ​​​ചി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത്.

യു​​​ദ്ധ​​​ക്ക​​​ള​​​ത്തി​​​ലി​​​റ​​​ക്കാ​​​ൻ ഒ​​​രു പ​​​ട​​​ക്കു​​​തി​​​ര​​​യെ പ​​​രി​​​ശീ​​​ലി​​​പ്പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തു​​​പോ​​​ലെ. താ​​​ഴ്മ​​​യും ശാ​​​ന്ത​​​ത​​​യു​​​മു​​​ള്ള​​​വ​​​ർ ഭൂ​​​മി കൈ​​​വ​​​ശ​​​മാ​​​ക്കും (സ​​​ങ്കീ 37:11). അ​​​താ​​​യ​​​ത് ദൈ​​​വം വാ​​​ഗ്ദാ​​​നം ചെ​​​യ്ത ദേ​​​ശം, ആ​​​ത്യ​​​ന്തി​​​ക​​​മാ​​​യി സ്വ​​​ർ​​​ഗ​​​ദേ​​​ശ​​​വും അ​​​വ​​​ർ അ​​​വ​​​കാ​​​ശ​​​മാ​​​ക്കും എ​​​ന്നാ​​​ണ​​​ർ​​​ഥം. താ​​​ഴ്മ ഒ​​​രു ദൗ​​​ർ​​​ബ​​​ല്യ​​​മ​​​ല്ല, വി​​​ജ​​​യ​​​മ​​​ന്ത്ര​​​മാ​​​ണ്. ലൗ​​​കി​​​ക ന​​​ന്മ​​​ക​​​ളെ​​​ല്ലാം ഉ​​​ണ്ടെ​​​ങ്കി​​​ലും നി​​​ന​​​ക്ക് വി​​​ന​​​യ​​​മി​​​ല്ലെ​​​ങ്കി​​​ൽ എ​​​ന്തു പ്ര​​​യോ​​​ജ​​​നം എ​​​ന്ന് വി. ​​​അം​​​ബ്രോ​​​സ് ചോ​​​ദി​​​ക്കു​​​ന്നു.

പ്ര​​​കോ​​​പി​​​പ്പിക്ക​​​പ്പെ​​​ടു​​​ന്പോ​​​ൾ നീ ​​​കോ​​​പി​​​ഷ്ഠ​​​നാ​​​കാ​​​തി​​​രി​​​ക്കാ​​​ൻ നി​​​ന്‍റെ സ്വ​​​ഭാ​​​വ​​​ത്തെ മൃ​​​ദു​​​ല​​​മാ​​​ക്കു​​​ക. വി​​​കാ​​​ര​​​ത്തെ വി​​​വേ​​​കം​​​കൊ​​​ണ്ട് നി​​​യ​​​ന്ത്രി​​​ക്കു​​​ക ഒ​​​രു കു​​​ലീ​​​ന​​​മാ​​​യ ക​​​ല​​​യാ​​​ണെ​​​ന്നും അ​​​ദ്ദേ​​​ഹം കൂ​​​ട്ടി​​​ച്ചേ​​​ർ​​​ക്കു​​​ന്നു. വി​​​ന​​​യ​​​വും സൗ​​​മ്യ​​​ത​​​യും ക്ഷ​​​മ​​​യും ഉ​​​ട​​​യാ​​​ട​​​പോ​​​ലെ ധ​​​രി​​​ക്കേ​​​ണ്ട​​​താ​​​ണെ​​​ന്ന് സെ​​​ന്‍റ് പോ​​​ൾ പ​​​റ​​​യു​​​ന്നു (കൊ​​​ളോ 3:21).

വി​​​ന​​​യം ശീ​​​ലി​​​ക്കു​​​ന്പോ​​​ഴാ​​​ണ് നാം ‘​​​കേ​​​ൾ​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തി​​​ൽ സ​​​ന്ന​​​ദ്ധ​​​ത​​​യു​​​ള്ള​​​വ​​​രും സം​​​സാ​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തി​​​ൽ തി​​​ടു​​​ക്കം​​​കൂ​​​ട്ടാ​​​തി​​​രി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​വ​​​രും കോ​​​പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​തി​​​ൽ മ​​​ന്ദ​​​ഗ​​​തി​​​ക്കാ​​​രു’മാ​​​കു​​​ക (യാ​​​ക്കോ 1:19). അ​​​ല്പം തോ​​​റ്റു​​​കൊ​​​ടു​​​ക്കാ​​​ൻ, ചെ​​​റു​​​താ​​​യി എ​​​ളി​​​മ​​​പ്പെ​​​ടാ​​​ൻ ന​​​മു​​​ക്ക് മ​​​ടി​​​യാ​​​ണ്. അ​​​പ​​​മാ​​​ന​​​മേ​​​ൽ​​​ക്കു​​​ന്പോ​​​ൾ നാം ​​​രൂ​​​ക്ഷ​​​മാ​​​യി പൊ​​​ട്ടി​​​ത്തെ​​​റി​​​ച്ചാ​​​ൽ പ​​​ഴ​​​യ ആ ​​​സ​​​ർ​​​പ്പ​​​ത്തെ നാം ​​​നെ​​​ഞ്ചി​​​ലേ​​​റ്റു​​​ക​​​യാ​​​ണ്; അ​​​വ​​​ൻ ക​​​രു​​​ത്താ​​​ർ​​​ജി​​​ച്ച് പാ​​​പ​​​ത്തി​​​ന്‍റെ വി​​​ഷം ന​​​മ്മു​​​ടെ ഹൃ​​​ദ​​​യ​​​ത്തി​​​ലൊ​​​ഴു​​​ക്കു​​​ക​​​യാ​​​ണ് ചെ​​​യ്യു​​​ന്ന​​​തെ​​​ന്ന് ന​​​വ​​​വേ​​​ദ​​​ശാ​​​സ്ത്ര​​​ജ്ഞ​​​നാ​​​യ വി. ​​​ശെ​​​മ​​​യോ​​​ൻ (+1022) പ​​​റ​​​യു​​​ന്നു.

‘യ​​​ഥാ​​​ർ​​​ഥ​​​ത്തി​​​ൽ വി​​​ന​​​യ​​​മു​​​ള്ള​​​വ​​​ൻ തെ​​​റ്റി​​​ദ്ധ​​​രി​​​ക്ക​​​പ്പെ​​​ടു​​​ന്പോ​​​ൾ സ്വ​​​യം നീ​​​തീ​​​ക​​​രി​​​ക്കു​​​ന്നി​​​ല്ല. അ​​​പ​​​ഖ്യാ​​​തി​​​ക്കെ​​​തി​​​രേ മ​​​റ്റു​​​ള്ള​​​വ​​​രെ തി​​​രി​​​ക്കു​​​ക​​​യി​​​ല്ല, പ​​​ക​​​രം ദൂ​​​ഷ​​​ണ​​​ത്തെ ഒ​​​രു സ​​​ത്യം​​​പോ​​​ലെ സ്വീ​​​ക​​​രി​​​ച്ച് ക്ഷ​​​മി​​​ക്കും,’ സു​​​റി​​​യാ​​​നി മി​​​സ്റ്റി​​​ക്കാ​​​യ നി​​​ന​​​വേ​​​യി​​​ലെ മാ​​​ർ ഐ​​​സ​​​ക് പ​​​റ​​​യു​​​ന്നു, വി.​​​അ​​​ഗ​​​സ്റ്റി​​​ന്‍റെ പ്രാ​​​ർ​​​ഥ​​​ന ന​​​മു​​​ക്കും ഏ​​​റ്റു​​​ചൊ​​​ല്ലാം: ‘ദൈ​​​വ​​​മേ, വി​​​നീ​​​ത​​​നാ​​​യി​​​രി​​​ക്കാ​​​ൻ നീ ​​​ക​​​ല്പി​​​ച്ചി​​​ട്ടു​​​ണ്ട​​​ല്ലോ. നീ ​​​ക​​​ല്പി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത് എ​​​നി​​​ക്കു ത​​​രി​​​ക, നീ ​​​ഇ​​​ച്ഛി​​​ക്കു​​​ന്ന​​​ത് എ​​​ന്നോ​​​ടു ക​​​ല്പി​​​ക്കു​​​ക.’

റവ. ഡോ. ജോസ് കൊച്ചുപറന്പിൽ