നമ്മുടെ വിശ്വാസയാത്രയിൽ, അനുരഞ്ജനം ദൈവത്തിന്റെ അതിരറ്റ കാരുണ്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ആഴമായ സാക്ഷ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു. മാനസാന്തരം ഒരു അനിവാര്യഘട്ടമാണെങ്കിലും അനുരഞ്ജനത്തിലൂടെയാണ്, ആത്മാവിനും ദൈവത്തിനും ഇടയിൽ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ഉള്ളിലും നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളിലും യഥാർഥ സൗഖ്യവും നവീകരണവും സംഭവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ആത്മീയവഴികളിലും ദൈനംദിനജീവിതത്തിലും അനുതാപത്തെ നവീകരണത്തിലേയ്ക്ക് നയിക്കുന്ന പാലമാണ് അനുരഞ്ജനം.
പുതിയ നിയമത്തിൽ, പാപികൾ, ചുങ്കക്കാർ, പാർശ്വവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടവർ എന്നിവരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നതിലൂടെ, അനുതപിക്കാൻ മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ പരിവർത്തനാത്മക സ്നേഹം അനുഭവിക്കാനും അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈശോ തന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ അനുരഞ്ജനം നിരന്തരം പ്രകടമാക്കി. ധൂർത്തപുത്രന്റെ ഉപമ (ലൂക്ക 15:1132) ഇത് മനോഹരമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു: പിതാവ് മകന്റെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, ആ കുടുംബത്തിൽ അവനുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്തു അവനെ പൂർണമായും പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ കാതൽ: കേവലം ക്ഷമ മാത്രമല്ല, പൂർണമായ പുനഃസ്ഥാപനമാണത്.
മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളിലും അനുരഞ്ജനം അനിവാര്യമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബലഹീനത തെറ്റിദ്ധാരണകളിലേക്കും സംഘർഷങ്ങളിലേക്കും, കുടുംബങ്ങളെയും സമൂഹങ്ങളെയും രാഷ്ട്രങ്ങളെയുംപോലും തകർക്കുന്ന മുറിവുകളിലേക്കും നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈശോ നമ്മെ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നവരാകാൻ വിളിക്കുന്നു; ക്ഷമ ലഭിച്ചതുപോലെ ക്ഷമിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു (മത്താ 6:1415). അനുരഞ്ജനം സ്നേഹത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും ഒരു പ്രവൃത്തിയാണെന്നും വിദ്വേഷത്തേ മറികടന്ന് സൗഖ്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ അതു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്നും ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ പലപ്പോഴും ഊന്നിപ്പറയുന്നുണ്ട്. അനുരഞ്ജനത്തിനായി മറ്റുള്ളവരുമായി നാം കൈകോർക്കുമ്പോൾ, നാം നമ്മുടെ വിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും, ഭിന്നതകൾ പരിഹരിക്കുകയും ഐക്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരു സംസ്കാരം കെട്ടിപ്പടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പ്രാർഥനയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും ദാനധർമ്മത്തിന്റെയും സമയമായ നോമ്പുകാലത്തിലേക്കു കടക്കുമ്പോൾ, ദൈവവുമായും തമ്മിൽത്തമ്മിലും അനുരഞ്ജനപ്പെടാൻ ഈ കാലഘട്ടം നമ്മെ നമ്മെ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യവർഗത്തിനും ദൈവത്തിനും ഇടയിലുള്ള അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ ആത്യന്തിക അടയാളമായി തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ച ഈശോയുടെ കുരിശിലേക്കുള്ള പാതയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന നോമ്പുകാലം നവീകരണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വിശുദ്ധ യാത്രയാണ് . പരിഹാരത്തിന്റയും ആത്മാർഥമായ അനുതാപത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം നമ്മുടെ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്താനും നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും അനുവദിച്ചുകൊണ്ടു, ക്ഷമയുടെ കൃപയ്ക്കായി നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നമുക്ക് തുറക്കാം. അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ കൂദാശ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, തകർന്ന ബന്ധങ്ങൾ നന്നാക്കിയും കാരുണ്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ സ്വീകരിച്ചും നമുക്ക് ഈവലിയനോമ്പിന്റെ ചൈതന്യം ജീവിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കാം.
