ഫാ. അജോ രാമച്ചനാട്ട്
ടാഗോറിന്റെ ഗീതാഞ്ജലിയിലെ ഒരു ഭിക്ഷക്കാരന്റെ കഥ. ക്ലിഷേയാണ്, അറിയാം. വേഗം പറഞ്ഞുതീർക്കാം.
അയാൾ ഭിക്ഷ തേടി നടക്കുന്നു.. മടുപ്പ്, നിരാശ.. രാജാവ് പ്രജകളെ കാണാൻ എത്തുന്നു എന്ന മുന്നറിയിപ്പ്.. അയാളും ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ.. എന്തെങ്കിലും കിട്ടാതിരിക്കില്ല, ഭിക്ഷക്കാരനല്ലേ! രാജാവ് എത്തുന്നു.. രഥത്തിൽ നിന്നുമിറങ്ങി അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ.. പ്രതീക്ഷ വാനോളം.. ഒന്ന് കരകയറണം.. പതിവ് ശീലം യാചകൻ തെറ്റിച്ചില്ല, അയാൾ തന്റെ കൈകൾ രാജാവിന് നേരെ നീട്ടി..
പക്ഷെ, വല്ലതും കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം രാജാവ് അയാളുടെ നേരെ കൈകൾ യാചനാരൂപത്തിൽ നീട്ടുകയാണ്. യാചകന്റെ പ്രതീക്ഷ ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് അനിഷ്ടവും വെറുപ്പുമായി മാറുന്നു, യാചകനോട് യാചിക്കുന്നവനെ എന്ത് വിളിക്കണം? ഇയാളെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കണം – ഭിക്ഷസഞ്ചിയിൽ നിന്നും അന്ന് കിട്ടിയ ധാന്യമണികളിൽനിന്നും വളരെ ചെറുത് ഒരെണ്ണം എടുത്ത് രാജകരങ്ങളിൽ വച്ചുകൊടുത്തു. കിട്ടിയത് സ്വീകരിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ രാജാവ് മടങ്ങി.
പതിവിലും നിരുന്മേഷനായി കുടിലിൽ എത്തുന്ന യാചകൻ.. ഇന്നത്തോടെ എല്ലാ ദുരിതങ്ങളും തീരുമെന്ന് കരുതി, എന്നിട്ടോ? അയാൾ വല്ലാത്ത നിരാശയിൽ തന്റെ സഞ്ചി വലിച്ചെറിയുന്നു.. ചിതറിവീണ നാണയങ്ങൾക്കും ധാന്യമണികൾക്കുമിടയിൽ ഒരു സ്വർണനെന്മണി! – യാചകൻ കൊടുത്ത നെന്മണിക്ക് പകരം രാജാവ് ഇട്ടതാണ്, അയാൾ അറിയാതെ..!!
അതുകണ്ട് അയാൾ വലിയവായിൽ നിലവിളിക്കുകയാണ്.. “ദൈവമേ, എന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്നത് മുഴുവൻ രാജാവിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ..!” എന്ന്.
Regret എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പദം അർത്ഥമാക്കുന്നത് ഇതാണ് : സംഭവിച്ചതിനെ / നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ ഓർത്ത് മനസ്സ് വിങ്ങുക, സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുക.
കഴിഞ്ഞുപോയ പലതിനെയും ഓർത്ത് മനസ്സ് വിങ്ങുന്നവരാണ്, നമ്മിൽ പലരും. അറിയാതെ പറ്റിയ അബദ്ധമാകാം, ഒഴിവാക്കാമായിരുന്ന ഒരു വീഴ്ചയാകാം, ആരുടെയെങ്കിലും ചതിയോ ഉപദ്രവമോ ആകാം. എന്തുമാകട്ടെ, ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ? എന്തായാലും അത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. എത്ര ചിന്തിച്ചാലും, സങ്കടപ്പെട്ടാലും നഷ്ടപ്പെട്ടതൊന്നും ആർക്കും തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവില്ലല്ലോ.
ഒരിക്കൽ ഒരു അധ്യാപിക ഒരു ഡയറിത്താളിൽ കുറിച്ചുതന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന ഇങ്ങനെ, “നാളെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് കുറ്റപ്പെടുത്താത്തവിധത്തിൽ എന്റെ വർത്തമാനകാലത്തിലെ വാക്കുകളെയും ചെയ്തികളെയും ക്രമപ്പെടുത്തണമേ..!”
നോമ്പുകാലമാണ്,
- കഴിഞ്ഞവയെ പൂർണമായി മറക്കാം.
- നാളെ മനസ്സ് കുറ്റപ്പെടുത്താത്ത വിധം ഇന്ന് നന്നായി ജീവിക്കാം.
ചങ്ങാതീ, regret ഒരു വല്ലാത്ത മുള്ളാണ്, ചെരിപ്പിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയ കല്ല് പോലെ അത് എന്നും കുത്തിനോവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും, ഒരടിപോലും മുന്നോട്ട് പോകാൻ സമ്മതിക്കാതെ..!
