സഭയെ സിനഡല്‍സമൂഹം ആയി കാണുക എന്നത് ക്രിസ്തീയപാരമ്പര്യത്തില്‍ വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ളതും ഇന്ന് കൂടുതല്‍ ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നതുമായ ഒരു ആശയമാണ്. ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പാപ്പ റോമില്‍ വിളിച്ചുകൂട്ടിയ സിനഡ് ഓണ്‍ സിനഡാലിറ്റിക്കു ശേഷമാണ് സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള ഇത്തരത്തിലുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് നമ്മുടെ ഇടയില്‍ പ്രചുരപ്രചാരത്തിലായത്. സഭ  സിനഡല്‍ സമൂഹമാണ് എന്ന ആശയം സഭയുടെ സ്വഭാവത്തെയും ദൗത്യത്തെയും ആഴത്തില്‍ വിശദീകരിക്കുകയും സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്നതാണ് യാഥാര്‍ഥ്യം.

‘സിനഡല്‍’ എന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ഥം

‘സിനഡ്’ (Synod) എന്ന വാക്ക് ഗ്രീക്ക് പദങ്ങളായ ‘സുന്‍’ (Syn) (കൂടെ/ഒരുമിച്ച്) എന്നും ‘ഹോഡോസ്’ (Hodos) (വഴി/പാത) എന്നും ചേര്‍ന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. ഇതിന്റെ അര്‍ഥം ‘ഒരുമിച്ച് നടക്കുക’ (Walking Together) എന്നാണ്. സഭയിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും (മെത്രാന്മാര്‍, വൈദികര്‍, സന്യസ്തര്‍, അല്‍മായര്‍) പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗനിര്‍ദ്ദേശത്തില്‍ ഒരേ പാതയില്‍ ഒരുമിച്ച് സഞ്ചരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തില്‍ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് സഭ  സിനഡല്‍ സമൂഹം ആയിരിക്കുക എന്നതുകൊണ്ട് അര്‍ഥമാക്കുന്നത്.

സിനഡല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ മൂന്ന് പ്രധാന പങ്കുകള്‍

സിനഡല്‍ സമൂഹമെന്ന നിലയില്‍ സഭയുടെ പങ്ക് പ്രധാനമായും മൂന്ന് അടിസ്ഥാനതൂണുകളില്‍ അധിഷ്ഠിതമാണ്: കൂട്ടായ്മ (Communion), പങ്കാളിത്തം (Participation), ദൗത്യം (Mission).

1. കൂട്ടായ്മ (Communion)

സഭയുടെ സിനഡല്‍ സ്വഭാവം ത്രിതൈ്വക ദൈവത്തിലെ (പിതാവ്, പുത്രന്‍, പരിശുദ്ധാത്മാവ്) പരസ്പരബന്ധത്തിലും ഐക്യത്തിലുമാണ് വേരൂന്നിയത്. ഓരോ അംഗവും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശിരസ്സായ ക്രിസ്തുവില്‍ ഒന്നായി പരസ്പരം സ്‌നേഹത്തിലും ബഹുമാനത്തിലും കഴിയുക എന്നതാണ് കൂട്ടായ്മയുടെ പങ്ക്. സഭ ഒരു ‘ഭരണസംവിധാനം’ മാത്രമല്ല, ‘കുടുംബം’ കൂടിയാണ്. എല്ലാവര്‍ക്കും അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായി എല്ലാവരും ഒരേ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളാണ്. ഈ ആത്മീയബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവ് സഭയുടെ ഐക്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

2. പങ്കാളിത്തം (Participation)

ദൈവജനത്തിലെ ഓരോ അംഗത്തിനും സഭയുടെ ജീവിതത്തിലും തീരുമാനങ്ങളിലും പങ്കുണ്ടെന്ന് സിനഡല്‍ സമൂഹം ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു. സഭയുടെ എല്ലാ തലങ്ങളിലുംഅതായത് പ്രാദേശിക ഇടവകകള്‍ മുതല്‍ മെത്രാന്മാരുടെ സിനഡുകള്‍ വരെ സംഭാഷണവും ശ്രദ്ധിക്കലും നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക. മെത്രാന്മാരും വൈദികരും മാത്രമല്ല, അല്‍മായരും, യുവജനങ്ങളും, ദുര്‍ബലരുമായ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളും ചിന്തകളും പങ്കുവെക്കണം. പരസ്പരം ശ്രദ്ധിക്കുക എന്നതാണ് സിനഡാലിറ്റിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പങ്ക്. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയും പ്രത്യേകമായി സംസാരിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് സഭാംഗങ്ങളുടെ കൂട്ടായ സംഭാഷണത്തിലൂടെയാണ് അവിടുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന കാഴ്ചപ്പാട് ഉള്‍ക്കൊള്ളുക. സഭയുടെ ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിലും അജപാലനപരമായ കാര്യങ്ങളിലും അല്‍മായര്‍ക്ക് അവരുടെ കഴിവുകള്‍ക്കനുസരിച്ച് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നു.

3. ദൗത്യം (Mission)

ഒരുമിച്ചുള്ള നടത്തത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം ക്രിസ്തു നല്‍കിയ മഹാദൗത്യം ലോകത്തില്‍ നിറവേറ്റുക എന്നതാണ്. സഭയുടെ ദൗത്യം (സുവിശേഷ പ്രഘോഷണം, സേവനം, നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിലപാടുകള്‍) എന്നത് ശ്രേണിയിലുള്ളവരുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല, മറിച്ച് എല്ലാ സ്‌നാനമേറ്റവരുടെയും പൊതുവായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. സിനഡല്‍ സമൂഹം ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍, തങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുകയും എല്ലാവരുടെയും കഴിവുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം ലോകത്തിന്റെ അതിരുകള്‍ വരെ എത്തിക്കാന്‍ പദ്ധതികള്‍ ആവിഷ്‌കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പുറത്തേക്ക് പോകുക എന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ കല്‍പ്പന കൂട്ടായി നിറവേറ്റുന്നതാണ് സിനഡല്‍ ദൗത്യം.

സിനഡല്‍ സമൂഹമെന്ന നിലയില്‍ സഭ ഇന്ന് നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികള്‍

സിനഡാലിറ്റി അഥവാ ‘ഒരുമിച്ചുള്ള നടത്തം’ എന്ന ആശയം സഭയുടെ സ്വഭാവപരമായ ഒന്നാണെങ്കിലും നിലവിലെ സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരു പൂര്‍ണ്ണ സിനഡല്‍ സമൂഹമായി രൂപാന്തരപ്പെടാന്‍ സഭ വലിയ വെല്ലുവിളികള്‍ നേരിടുന്നുണ്ട്. ഈ വെല്ലുവിളികള്‍ ആന്തരികമായും ബാഹ്യമായും നിലകൊള്ളുന്നു.

1. ശ്രേണീബദ്ധമായ ഘടനയും അധികാരകേന്ദ്രീകരണവും (Hierarchical tSructure and Cetnralization of Power)
പുരാതനകാലം മുതല്‍ സഭയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന അധികാരശ്രേണി (Hierarchy) സിനഡാലിറ്റിക്ക് ഒരു പ്രധാന തടസമാണ്.വൈദിക കേന്ദ്രീകരണം: തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതില്‍ മെത്രാന്മാര്‍ക്കും വൈദികര്‍ക്കും മാത്രമുള്ള പ്രാധാന്യം. അല്‍മായര്‍ക്ക് ഉപദേശം നല്‍കാനുള്ള പങ്ക് മാത്രമാണുള്ളത് എന്ന ചിന്താഗതി ഇപ്പോഴും ശക്തമാണ്. ‘ഭരിക്കുന്നവര്‍’ (മെത്രാന്മാരും വൈദികരും) ‘ഭരിക്കപ്പെടുന്നവര്‍’ (അല്‍മായര്‍) എന്ന പഴയ മാതൃക സിനഡാലിറ്റിയുടെ പങ്കാളിത്തം (Participation) എന്ന ആശയത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മ: പലപ്പോഴും അല്‍മായര്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കപ്പെടുമെന്നോ, അത് തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുമെന്നോ ഉള്ള വിശ്വാസമില്ലായ്മ. ഇത് സിനഡല്‍ പ്രക്രിയകളോട് അവര്‍ക്ക് നിസ്സംഗത ഉണ്ടാക്കാന്‍ കാരണമാകുന്നു. മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം: അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ അധികാരം പങ്കുവെക്കുന്നതിനോ അല്ലെങ്കില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കുന്നതിനോ ഉള്ള വിമുഖത.

2. ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള വിമുഖതയും അപര്യാപ്തമായ പരിശീലനവും (Reluctance to Listen and Lack of Training)
സിനഡാലിറ്റിയുടെ കാതല്‍ പരസ്പരം ശ്രദ്ധിക്കുക എന്നതാണെങ്കിലും, അത് പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കുന്നത് ശ്രമകരമാണ്. ചര്‍ച്ചാ വേദികളുടെ അഭാവം: ഇടവക തലങ്ങളിലും മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളിലും തുറന്നതും സത്യസന്ധവുമായ സംവാദത്തിനുള്ള വേദികള്‍ കുറവാണ്. അഥവാ ഉണ്ടായാല്‍ തന്നെ, അത് ചില പ്രത്യേക ഗ്രൂപ്പുകളുടെ മാത്രം ശബ്ദമായി ചുരുങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

‘എല്ലാം അറിയുന്നവരുടെ’ മനോഭാവം: സഭാനേതൃത്വത്തില്‍ ചിലര്‍ക്ക്, തങ്ങളാണ് എല്ലാം അറിയുന്നവര്‍ എന്ന മനോഭാവം സിനഡല്‍ സംഭാഷണത്തിന്റെ ആഴം കുറയ്ക്കുന്നു. പരിശീലനത്തിന്റെ കുറവ്: സിനഡാലിറ്റി എന്നത് കേവലം മീറ്റിംഗുകള്‍ കൂടുന്നതല്ല, മറിച്ച് ഒരു ആത്മീയ പ്രക്രിയയാണ്.  ആത്മീയവിവേചനം (Spiritual Discernment) എങ്ങനെ നടത്തണമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് വൈദികര്‍ക്കും അല്‍മായര്‍ക്കും മതിയായ പരിശീലനം ലഭിക്കാത്തത് ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.

3. താല്‍പ്പര്യമില്ലായ്മയും നിസ്സംഗതയും (Apathy and Indifference)
സിനഡല്‍ പ്രക്രിയകളില്‍ സഭയിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളെയും ഉള്‍പ്പെടുത്തുക എന്നത് ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്. അല്‍മായരുടെ നിസ്സംഗത: സഭയുടെ നടത്തിപ്പ് വൈദികര്‍ മാത്രം ചെയ്താല്‍ മതി എന്ന ചിന്താഗതി പല അല്‍മായരിലും ഉണ്ട്. തങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിന് വിലയില്ലെന്ന് കരുതി അവര്‍ മനഃപൂര്‍വ്വം മാറിനില്‍ക്കുന്നു. വിമര്‍ശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം: പല വിശ്വാസികളും (പ്രത്യേകിച്ച് യുവജനങ്ങളും സ്ത്രീകളും) തങ്ങളുടെ സത്യസന്ധമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ തുറന്നുപറഞ്ഞാല്‍ വിമര്‍ശിക്കപ്പെടുകയോ സഭാധികാരികളുടെ അപ്രീതിക്ക് പാത്രമാകുകയോ ചെയ്യുമോ എന്ന് ഭയപ്പെടുന്നു.

4. ചില വിഷയങ്ങളിലെ ഭിന്നത: ആരാധനക്രമം (Liturgy), സഭയുടെ സ്വത്തുക്കള്‍, സമുദായങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള തര്‍ക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ വൈകാരിക വിഷയങ്ങളിലെ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ സിനഡല്‍ പ്രക്രിയയെ ഒരുമിക്കാനുള്ള വേദിയാക്കുന്നതിന് പകരം ഭിന്നിപ്പിന്റെ വേദിയാക്കി മാറ്റുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കേരളത്തിലെ ചില സഭകളില്‍ ഭൗതിക സ്വത്തിനെക്കുറിച്ചും ആരാധനക്രമത്തെച്ചൊല്ലിയുമുള്ള തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സിനഡല്‍ മനോഭാവത്തിന് വലിയ തടസമാണ്.

5. സാമുദായികവും പ്രാദേശികവുമായ വെല്ലുവിളികള്‍ (Communal and Regional Challenges)
ഇന്ത്യന്‍ സഭയുടെ പ്രത്യേക പശ്ചാത്തലത്തില്‍, സിനഡല്‍ യാത്ര കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമാണ്. ജാതിയുടെ സ്വാധീനം: ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ക്കിടയിലും നിലനില്‍ക്കുന്ന ജാതി ചിന്താഗതികളും വിവേചനങ്ങളും കൂട്ടായ്മ (Communion) എന്ന സിനഡല്‍ ആശയത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ (പ്രത്യേകിച്ച് ദളിത് ക്രൈസ്തവരുടെ) ശബ്ദം ഫലപ്രദമായി കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്തത് സിനഡല്‍ സമൂഹമായി മാറുന്നതിന് തടസമുണ്ടാക്കുന്നു. റീത്തുകള്‍ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നത: ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ കത്തോലിക്കാ റീത്തുകള്‍ (ലത്തീന്‍, സീറോ മലബാര്‍, സീറോ മലങ്കര) തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിലും അധികാരപരിധിയിലുമുള്ള തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സിനഡല്‍ യാത്രയെ മന്ദഗതിയിലാക്കുന്നു. ‘ഒരുമിച്ചുള്ള നടത്തം’ എന്ന ആശയം, റീത്തുകള്‍ തമ്മില്‍ യഥാര്‍ഥസഹകരണവും ഐക്യവും ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ.

ഈ വെല്ലുവിളികളെല്ലാം സഭയുടെ ആത്മീയ പരിവര്‍ത്തനത്തിനും (Spiritual Conversion) ഘടനാപരമായ പരിഷ്‌കരണത്തിനും ഉള്ള ആഹ്വാനമാണ്. സിനഡാലിറ്റി വിജയിക്കണമെങ്കില്‍, ഓരോ അംഗവും ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കാനും, മറ്റുള്ളവരുടെ ശബ്ദം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമായി കണക്കാക്കി ശ്രദ്ധിക്കാനും സന്നദ്ധരാകേണ്ടതുണ്ട്.

സിനഡല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ പങ്ക് ചുരുക്കത്തില്‍

സംവാദത്തിന്റെ സംസ്‌കാരം വളര്‍ത്തുക: വിശ്വാസികള്‍ക്കിടയില്‍ തുറന്ന, ഭയമില്ലാത്ത സംസാരം (പാറേസ്യ) പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.

ശ്രദ്ധിക്കലിന് പ്രാധാന്യം നല്‍കുക: ഓരോ അംഗത്തിന്റെയും പ്രത്യേകിച്ച് പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ, ശബ്ദം കേള്‍ക്കുക.

ഒരുമിച്ചുള്ള വിവേചനം: ഓരോ വിഷയത്തിലും ദൈവഹിതം എന്താണെന്ന് കൂട്ടായി പ്രാര്‍ഥ
നാപൂര്‍വ്വം തിരിച്ചറിയുക.

ഒരു സിനഡല്‍ സമൂഹം എന്നത് കേവലം ഒരു താത്കാലിക സമ്മേളനമല്ല, മറിച്ച് സഭയുടെ അസ്തിത്വപരമായ രീതിയാണ്. സഭയുടെ അടിസ്ഥാനഘടനയെ കൂടുതല്‍ ജീവനുള്ളതും പങ്കാളിത്തപരവും ലോകത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുമാക്കാന്‍ ഇത് സഹായിക്കുന്നു.

റവ. ഡോ ടോം ഓലിക്കരോട്ട്