പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷമായി കേരളത്തിലെ 131 റവന്യൂ വില്ലേജുകളിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യര്‍ സ്വന്തം ഭൂമിയില്‍ത്തന്നെ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ തടവിലാണ്. അവര്‍ താമസിക്കുന്ന വീടുകള്‍, കൃഷിഭൂമികള്‍, വിദ്യാലയങ്ങള്‍, ആരാധനാലയങ്ങള്‍, വ്യാപാരസ്ഥാപനങ്ങള്‍—ഒരു ജനസമൂഹത്തിന്റെ സമ്പൂര്‍ണ ജീവിതവ്യവസ്ഥ തന്നെ—ഇപ്പോഴും പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശം (Ecologically Sensitive Area – ESA) എന്ന നിര്‍വചനത്തിന്റെ നിഴലിലാണ്.

2026 ജൂലൈ 27ന് കേന്ദ്ര പരിസ്ഥിതി, വനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാന മന്ത്രാലയം പുറത്തിറക്കിയ ഏഴാമത്തെ കരട് വിജ്ഞാപനവും ഈ അനിശ്ചിതത്വത്തിന് വിരാമമിട്ടിട്ടില്ല. മറിച്ച്, കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷമായി നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ആശങ്കകള്‍ക്കും അവകാശനിഷേധങ്ങള്‍ക്കും വീണ്ടും അറുപത് ദിവസത്തെ ദീര്‍ഘിപ്പിക്കല്‍ മാത്രമാണ് അത് സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. പശ്ചിമഘട്ടം ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ജൈവവൈവിധ്യ സമ്പത്തുകളില്‍ ഒന്നാണെന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. അതിനെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാല്‍, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരില്‍ പതിറ്റാണ്ടുകളായി അവിടെ ജീവിക്കുകയും കൃഷി ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ജനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങള്‍ അനിശ്ചിതത്വത്തിലാക്കുന്ന സമീപനമാണ് ഇന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

ഈ വിവാദത്തിന്റെ തുടക്കം 2010ല്‍ പരിസ്ഥിതി ശാസ്ത്രജ്ഞനായ മാധവ് ഗാഡ്ഗില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ടിലും തുടര്‍ന്ന് 2013ല്‍ ഡോ. കെ. കസ്തൂരിരംഗന്‍ അധ്യക്ഷനായ സമിതി സമര്‍പ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ടിലുമാണ്. പശ്ചിമഘട്ട സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള രണ്ട് റിപ്പോര്‍ട്ടുകളും സമീപനത്തില്‍ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിലും, അവയെ തുടര്‍ന്നാണ് 2014ല്‍ ആദ്യ കരട് വിജ്ഞാപനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. ഇതിനുശേഷം അന്തിമവിജ്ഞാപനം ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പകരം, കാലാവധി അവസാനിക്കുമ്പോഴൊക്കെ പുതിയ കരട് വിജ്ഞാപനങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങുകയാണ്. ഏഴ് വിജ്ഞാപനങ്ങള്‍ക്കുശേഷവും ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകള്‍ക്ക് വ്യക്തമായ പരിഹാരം കാണാനായിട്ടില്ല. ഭരണകൂടം സമയം നീട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്നത് മലനിരകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്. പരിസ്ഥിതിയും മനുഷ്യജീവിതവും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളല്ല. എന്നാല്‍, നയരൂപീകരണത്തിലെ കാലതാമസവും ഭരണപരമായ അലംഭാവവും കാരണം, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാവകാശവും തമ്മിലുള്ള കൃത്രിമ സംഘര്‍ഷമാണ് ഇന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ ചര്‍ച്ചയുടെ കേന്ദ്രമാകേണ്ടത് കാടുകളല്ല, മനുഷ്യരാണ്; ഭൂപടങ്ങളല്ല, ജീവിതങ്ങളാണ്.

കണക്കുകള്‍ പറയുന്ന അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്ന യാഥാര്‍ഥ്യം

കേരളത്തില്‍ പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശമായി (ESA) നിര്‍ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിസ്തീര്‍ണം 9,993.7 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററാണ്. 2026 ജൂലൈ 27ന് കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ പുറത്തിറക്കിയ ഏഴാമത്തെ കരട് വിജ്ഞാപനത്തിലും ഈ വിസ്തൃതിയില്‍ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. എന്നാല്‍, പഞ്ചായത്ത്–വില്ലേജ് വിഭജനങ്ങളെത്തുടര്‍ന്ന് ഇഎസ്എ പരിധിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന റവന്യൂ വില്ലേജുകളുടെ എണ്ണം 123ല്‍ നിന്ന് 131 ആയി ഉയര്‍ന്നു. ഈ കണക്കുകള്‍ കേവലം ഭൂപടത്തിലെ രേഖകളല്ല. ഓരോ വില്ലേജിനും പിന്നില്‍ മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുണ്ട്; കുടുംബങ്ങളുണ്ട്; കൃഷിയിടങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും ആരാധനാലയങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളുമുണ്ട്. അവയെല്ലാം ഇന്നും അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ നിഴലിലാണ്. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ കണക്കുകള്‍ പ്രകാരം, പശ്ചിമഘട്ട സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിര്‍ദിഷ്ട ഇഎസ്എ വിസ്തൃതിയുടെ കാര്യത്തില്‍ മഹാരാഷ്ട്രയ്ക്കും കര്‍ണാടകയ്ക്കും പിന്നില്‍ മൂന്നാം സ്ഥാനത്താണ് കേരളം. എന്നാല്‍ ഈ കണക്കുകളെ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ആകെ ഭൂവിസ്തൃതിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വിലയിരുത്തുമ്പോഴാണ് മറ്റൊരു ചിത്രം തെളിയുന്നത്. മഹാരാഷ്ട്രയുടെ ആകെ ഭൂവിസ്തൃതി 3,07,713 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററാണ്; കര്‍ണാടകയുടേത് 1,91,791 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍. ഇതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ കേരളത്തിന്റെ ആകെ ഭൂവിസ്തൃതി 38,863 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രമാണ്. അതില്‍നിന്നാണ് ജനവാസമേഖലകളും കൃഷിഭൂമികളും ഉള്‍പ്പെടുന്ന 9,993.7 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശമായി നിര്‍ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ മറ്റൊരു താരതമ്യവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. കേരളത്തേക്കാള്‍ മൂന്നിരട്ടിയിലധികം വിസ്തൃതിയുള്ള തമിഴ്‌നാട്ടില്‍ നിര്‍ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇഎസ്എ വിസ്തൃതി 6,914 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രമാണ്. ഏകദേശം അഞ്ചിരട്ടിയോളം വലിയ ഭൂവിസ്തൃതിയുള്ള ഗുജറാത്തില്‍ അത് 449 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രമാണ്. ഈ കണക്കുകള്‍ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, അതിര്‍ത്തി നിര്‍ണയത്തിലും പ്രദേശനിര്‍വചനത്തിലും സ്വീകരിച്ച സമീപനങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്നു. കേരളം ഉന്നയിച്ച പ്രധാന ആവശ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു: ജനവാസ മേഖലകളും കൃഷിഭൂമികളും തോട്ടങ്ങളും പൂര്‍ണമായി ഒഴിവാക്കി പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശത്തിന്റെ വിസ്തൃതി 9,993.7 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററില്‍ നിന്ന് 8,590.69 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററായി പുനര്‍നിര്‍ണയിക്കണമെന്നത്. എന്നാല്‍ ഈ ആവശ്യം കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ അംഗീകരിച്ചില്ല.

ഇത് കണക്കുകളുടെ മാത്രം തര്‍ക്കമല്ല. ഒരു പ്രദേശത്തെ പരിസ്ഥിതിലോല മേഖലയായി പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോള്‍, അവിടെ തലമുറകളായി ജീവിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം, ഉപജീവനം, സ്വത്തവകാശം, ഭാവി എന്നിവയും ഒരുപോലെ പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അതാണ് കേരളത്തിലെ മലനിരകളില്‍ താമസിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷമായി ആവര്‍ത്തിച്ചുപറയുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വിഷയത്തിന്റെ കേന്ദ്രചോദ്യം ഇതാണ്: പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യരെ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയാണോ, അതോ മനുഷ്യരെയും പ്രകൃതിയെയും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നയങ്ങളിലൂടെയാണോ? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള വിശ്വസനീയമായ ഉത്തരമാണ് ഇനിയും ലഭിക്കാനുള്ളത്.

കേരളം എവിടെയാണ് പിന്നാക്കം പോയത്?

ഇഎസ്എ വിവാദം പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷം പിന്നിടുമ്പോള്‍ ഉയരുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: ഈ അനിശ്ചിതത്വത്തിന് ഉത്തരവാദി കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ മാത്രമാണോ? കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ വിജ്ഞാപനങ്ങള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കേരളത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ഭരണപരമായ കാലതാമസവും ഈ പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമാക്കിയെന്ന വിമര്‍ശനം ശക്തമാണ്. ജനവാസമേഖലകള്‍, കൃഷിഭൂമികള്‍, തോട്ടങ്ങള്‍, വനമേഖലകള്‍ എന്നിവ വ്യക്തമായി വേര്‍തിരിച്ച് റവന്യൂ വില്ലേജുകളുടെ അതിര്‍ത്തികള്‍ കൃത്യമായി നിര്‍ണയിക്കുന്ന ഫീല്‍ഡ് സര്‍വേയും ശാസ്ത്രീയ മാപ്പിങ്ങും സമയബന്ധിതമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സംസ്ഥാനത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നത് ഈ വിഷയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരായ്മയായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇതേ ആശങ്കകള്‍ നേരിട്ട മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ച സമീപനം ശ്രദ്ധേയമാണ്. തമിഴ്‌നാടും ഗോവയും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഉപഗ്രഹചിത്രങ്ങള്‍, ജിയോസ്‌പേഷ്യല്‍ മാപ്പിങ്, ഫീല്‍ഡ് സര്‍വേ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ജനവാസമേഖലകളും വനമേഖലകളും വ്യക്തമായി വേര്‍തിരിച്ച് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന് പുതുക്കിയ വിവരങ്ങള്‍ സമര്‍പ്പിച്ചു. അതുവഴി, മനുഷ്യവാസമുള്ള പ്രദേശങ്ങളെ ഇഎസ്എ പരിധിയില്‍നിന്ന് പരമാവധി ഒഴിവാക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു സാധിച്ചു. കേരളത്തിനും സമാനമായ അവസരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, നടപടിക്രമങ്ങളിലെ കാലതാമസവും വിവിധ വകുപ്പുകള്‍ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനക്കുറവും കാരണം അത് ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാനായില്ല. ജനപ്രതിനിധികള്‍, കര്‍ഷകസംഘടനകള്‍, സഭകള്‍, സാമൂഹികസംഘടനകള്‍ എന്നിവ ആവര്‍ത്തിച്ച് ഉന്നയിച്ച ആശങ്കകള്‍ ഭരണനടപടികളായി മാറാന്‍ വൈകി.

കേരള കത്തോലിക്കാ മെത്രാന്‍ സമിതി (KCBC) അടുത്തിടെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതും ഇതേ കാര്യമാണ്. റവന്യൂ വില്ലേജുകളുടെ അതിര്‍ത്തികള്‍ ശാസ്ത്രീയമായി പുനര്‍നിര്‍ണയിക്കുകയും ഫീല്‍ഡ് സര്‍വേ സമയബന്ധിതമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതില്‍ ഉണ്ടായ വീഴ്ചയാണ് ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിക്ക് പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്നെന്ന് കെസിബിസി വിലയിരുത്തി.

ഇപ്പോള്‍ ഏഴാമത്തെ കരട് വിജ്ഞാപനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് വീണ്ടും അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്താന്‍ അവസരം നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാല്‍, പഴയ എതിര്‍പ്പുകള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നതില്‍ മാത്രം കാര്യമില്ല. കൃത്യമായ ശാസ്ത്രീയ വിവരങ്ങള്‍, പുതുക്കിയ ഭൂപടങ്ങള്‍, തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നിര്‍ദേശങ്ങള്‍, ജനവാസമേഖലകളുടെ വ്യക്തമായ രേഖപ്പെടുത്തല്‍ എന്നിവ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സമഗ്രമായ റിപ്പോര്‍ട്ട് സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ കേന്ദ്രത്തിന് സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

ഈ വിഷയത്തില്‍ കേന്ദ്രവും സംസ്ഥാനവും പരസ്പരം പഴിചാരുന്നതുകൊണ്ട് പരിഹാരമുണ്ടാകില്ല. ഭരണപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്ത്, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാവകാശവും ഒരുപോലെ ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രായോഗിക പരിഹാരമാണ് ഇനി വേണ്ടത്. കാരണം, ഓരോ പുതിയ വിജ്ഞാപനവും ഒരു ഔദ്യോഗിക രേഖ മാത്രമല്ല; മലനിരകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ ഭാവിയെ വീണ്ടും അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന ഒരു ഓര്‍മപ്പെടുത്തല്‍ കൂടിയാണ്.

പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന് മനുഷ്യനെ ബലിയര്‍പ്പിക്കാനാകില്ല

പശ്ചിമഘട്ടം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. അത് ഇന്ത്യയുടെ ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ അമൂല്യ സമ്പത്താണ്. വനങ്ങളും ജലസ്രോതസ്സുകളും വന്യജീവികളും വരുംതലമുറകള്‍ക്കായി സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാല്‍, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരില്‍ മനുഷ്യരെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലാക്കുന്ന നയങ്ങള്‍ക്ക് നീതിയുടെ മുഖമുണ്ടാകില്ല. മലയോരങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്‍ കാടിന്റെ ശത്രുക്കളല്ല. സര്‍ക്കാര്‍ നയങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് കുടിയേറി, കാടിനെ കൃഷിഭൂമിയാക്കി മാറ്റിയവരും കേരളത്തിന്റെ കാര്‍ഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് കരുത്തേകിയവരുമാണ് അവര്‍. പ്രളയവും ഉരുള്‍പൊട്ടലും വന്യമൃഗശല്യവും വിലത്തകര്‍ച്ചയും അതിജീവിച്ചിട്ടും കൃഷി കൈവിടാതെ തുടരുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളാണ് ഇന്ന് ഇഎസ്എ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരകള്‍.

പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷമായി തുടരുന്ന ഈ അനിശ്ചിതത്വം ഭൂമിയുടെ ഉപയോഗത്തെ മാത്രമല്ല, ജനങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കൂടിയാണ് ബാധിക്കുന്നത്. വീടുകള്‍ നവീകരിക്കുന്നതിലും പുതിയ നിര്‍മാണങ്ങള്‍ നടത്തുന്നതിലും ഭൂമി കൈമാറുന്നതിലും വായ്പ ലഭിക്കുന്നതിലും വികസന പദ്ധതികള്‍ നടപ്പാക്കുന്നതിലും ഉയരുന്ന ആശങ്കകള്‍ അവരുടെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ജീവിതത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു. ഒരു തലമുറ മുഴുവന്‍ ‘താല്‍ക്കാലിക’ അവസ്ഥയില്‍ ജീവിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാകുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് അഭിമാനകരമല്ല.

ഇപ്പോള്‍ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ നല്‍കിയിരിക്കുന്ന അറുപത് ദിവസത്തെ സമയപരിധി മറ്റൊരു ഔപചാരിക നടപടിക്രമമായി ചുരുങ്ങരുത്. കേരള സര്‍ക്കാര്‍ ശാസ്ത്രീയവും തെളിവ്അധിഷ്ഠിതവുമായി പുതുക്കിയ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ സമയബന്ധിതമായി സമര്‍പ്പിക്കണം. ജനവാസമേഖലകള്‍, കൃഷിഭൂമികള്‍, തോട്ടങ്ങള്‍ എന്നിവ ഇഎസ്എ പരിധിയില്‍നിന്ന് വ്യക്തമായി വേര്‍തിരിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ സര്‍വേയും രേഖപ്പെടുത്തലും അടിയന്തരമായി പൂര്‍ത്തിയാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതേസമയം, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ ദേശീയ ലക്ഷ്യം ദുര്‍ബലമാക്കാതെ ജനങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്ന പരിഹാരം കണ്ടെത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിനുമുണ്ട്.

ഇന്ന് പരിസ്ഥിതിസംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് നാം ഏറെ സംസാരിക്കുന്നു. കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം, ആഗോളതാപനം, ജലക്ഷാമം, വനനശീകരണം, ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ നഷ്ടം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ലോകം ആശങ്കപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ അതേ സമയം, നഗരജീവിതത്തിന്റെ സൗകര്യങ്ങളും ആഡംബരങ്ങളും വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി മലനാടുകളും കുന്നുകളും കാടുകളും നദികളും നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നത് വലിയൊരു വിരോധാഭാസമാണ്. ഖനനത്തിനായി മലകള്‍ തുരക്കപ്പെടുന്നു; അണക്കെട്ടുകള്‍ക്കും മറ്റ് പദ്ധതികള്‍ക്കുമായി നദികളുടെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നു; വന്‍കിട റിസോര്‍ട്ടുകള്‍ക്കും വിനോദസഞ്ചാര പദ്ധതികള്‍ക്കുമായി കുന്നിന്‍പ്രദേശങ്ങളും വനഭൂമികളും കൈയേറപ്പെടുന്നു. നഗരങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള മനുഷ്യരുടെ വിനോദത്തിനും സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനും വേണ്ടി മലനാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയും പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥയും തകര്‍ക്കപ്പെടുമ്പോള്‍, അതിന്റെ വില നല്‍കേണ്ടിവരുന്നത് അവിടുത്തെ സാധാരണ ജനങ്ങളും കര്‍ഷകരും വന്യജീവികളും വരുംതലമുറകളുമാണ്. പശ്ചിമഘട്ടത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും അവിടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല. സുസ്ഥിര വികസനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം ഇവ രണ്ടിനും ഇടയില്‍ നീതിപൂര്‍ണമായ സന്തുലനം കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം മനുഷ്യനെ ഒഴിവാക്കിയുള്ള പദ്ധതിയാകുമ്പോള്‍ അത് ജനദ്രോഹപരമായി മാറും; മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ മാത്രം പരിഗണിച്ച് പ്രകൃതിയെ അവഗണിക്കുമ്പോള്‍ അത് ഭാവിതലമുറകളോടുള്ള അനീതിയാകും.

പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷവും ഏഴ് വിജ്ഞാപനങ്ങളും പിന്നിട്ടിട്ടും ഒരു സ്ഥിരപരിഹാരം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയാത്തത് നയരൂപീകരണത്തിന്റെ പരാജയമാണ്. ഇനിയും പുതിയ വിജ്ഞാപനങ്ങളിലൂടെ സമയം നീട്ടുകയല്ല വേണ്ടത്; ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവും പ്രകൃതിയുടെ നിലനില്‍പ്പും ഒരുപോലെ ഉറപ്പാക്കുന്ന നീതിയുക്തവും ശാസ്ത്രീയവുമായ അന്തിമതീരുമാനമാണ് ജനങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നത്.

ഫാ. ഡോ. ടോം ഓലിക്കരോട്ട്